mirjam geelink

   hersenspinsels    Hoogmoed en bescheidenheid

Hoogmoed en bescheidenheid

Op het station kijk ik naar de neuzen van mijn schoenen. Ook als ik loop. In de winter zijn het de neuzen van logge bergschoenen met daaronder het profiel van een nieuwe winterband. Ik kijk omlaag enerzijds om te controleren of mijn rechterbeen doet wat ik denk dat-ie doet – daar zijn mijn ogen voor nodig – anderzijds om de alom aanwezige prikkels af te poeieren: de oostenwind waait vanuit het westen in mijn nek, de echoënde stem ‘trein naar Winterswijk vertrekt van spoor 4B’ is amper te negeren en de geur van saucijzenbroodjes is te vroeg present. Maar om me heen kijken heb ik afgeleerd, ik groet de straatkrantverkoper niet meer en ga niet meer voor iedere bekende een hoekje om.

Verlaten station

Een taak minder voor het brein dus ruimte voor iets anders. Turend naar de grond tel ik de uren die nodig zijn om te reizen naar mijn moeder in de Achterhoek: vier keer zo lang als met de auto. Maar het autorijden is voorbij. Een rit lang alert blijven is teveel gevraagd, dus wordt het bus, trein of me laten rijden. Logischerwijs wil ik zelf de knoppen bedienen, zelf sturen, niet naast iemand zitten die niet eens kan inparkeren, niet een uur op de bus wachten op een verlaten station. Ik wil voort! En snel ook!

Waarheidsmoment

‘Wees trouw aan gebeurtenissen in je leven’ zegt filosoof René ten Bos* met een Nedersaksische tongval, ‘als jou iets van formaat overkomt; geef er gehoor aan’. Nadat hijzelf net vader was geworden, nam hij ontslag, zonder een nieuwe baan op het oog te hebben. Hij nam risico, en het bleek een van de beste beslissingen in zijn leven. Een waarheidsmoment noemt hij het. Een hersenbloeding is zeker zo’n moment!

Piet Snot

Door de nood gedwongen moet ik op zoek naar mogelijkheden die passen bij mijn huidige fysiek en geest. Het voelt als een lange les in bescheidenheid waarin wachten een werkwoord is geworden, wachten op de bus, de trein, bij de specialist, wachten tot het hoofd weer meedoet zodat ik een berichtje kan beantwoorden, een gesprekje kan voeren, wachten tot iemand mijn printer maakt, de gasfles omruilt, een paadje veegt in de sneeuw. Aan het gejakker is een eind gekomen. Terwijl heel de wereld stevig doorscheurt denk ik over potentieel, over deugdelijk handelen, hoogmoed en nederigheid, meedoen voor Piet Snot. Ach wat, eerst maar eens mijn moeder opzoeken die heel goed gehoor geeft aan haar waarheidsmoment en intussen laat ik mijn eigen leven nog even onbepaald.

Hersenspinsels zijn kleine columns over het leven na een hersenbloeding ter herkenning en ook ter lering en vermaak.
Afbeelding van Lucienne Lubbers via www.stichyourbrain.com. Een fantastisch project van Monica Auch over de intelligentie van onze handen en het effect van creëren op gezondheid en ons welbevinden.
Afbeelding van Lucienne Lubbers via www.stichyourbrain.com een fantastisch project van Monica Auch over de intelligentie van onze handen en het effect dat creëren heeft op onze gezondheid en het welbevinden [plaatje is link naar het project].
René ten Bos, voormalig denker des Vaderlands in 2017, op YouTube over werk en identiteit en waarheidsmomenten.
René ten Bos, voormalig denker des Vaderlands, spreekt in 2015 over werk en identiteit en waarheidsmomenten. [YouTube]